Friese gemeenten naar Den Haag voor andere opvang jongeren met complexe zorgvraag

Friese gemeenten en zorgorganisaties bieden de Tweede Kamer vandaag een petitie aan. Ze pleiten daarin voor een andere opvang van kinderen met een zeer complexe zorgvraag, voor wie in zorginstellingen geen plaats is.

Het BNNVARA-programma Zembla liet vorige week zien dat in Nederland zo’n 400 van deze kinderen in appartementen of vakantieparken zijn ondergebracht, waar ze 24/7 door een team worden begeleid. De kosten daarvan kunnen voor een gemeente oplopen tot een miljoen euro per kind

Wethouder Pieter van der Zwan van de gemeente Smallingerland spreekt van een moderne vorm van opsluiting, omdat deze kinderen uit hun vertrouwde omgeving worden weggehaald en geen enkele vorm van hulp krijgen. Ze gaan vaak niet naar school en hun ontwikkeling staat stil. “Ze vallen echt echt tussen wal en schip.”

Dit probleem is een gevolg van de afbouw van de gesloten jeugdzorg waar deze kinderen eerder werden ondergebracht. In 2030 mag niemand meer in zo’n instelling terechtkomen. Om te voorkomen dat deze kinderen hun omgeving of zichzelf wat aandoen en ze nergens opgevangen kunnen worden, kiezen gemeenten voor de noodopvang.

Dat speelt niet alleen in Friesland, zegt Van der Zwan. “Wij zijn echt nu de noodklok aan het luiden voor eigenlijk alle gemeenten, want we zien in heel Nederland dat dit gebeurt.”

Van der Zwan en zijn Friese collega’s pleiten voor een andere aanpak. Ze willen samen met professionals uit de verslavingszorg, de schuldhulpverlening of de ggz kijken wat deze kinderen echt nodig hebben en wat binnen de gezinnen waarbij ze horen kan worden opgelost .

In Smallingerland wordt daar al mee geëxperimenteerd. Dat is Van der Zwan niet meegevallen. “Als ik u moet vertellen wat wij hebben moeten doen, hebben we nog een half uurtje nodig.”

Als voorbeelden van “muren” waar hij doorheen moest, noemt hij de privacywetgeving en beroepscodes van de professionals die bepalen wat ze wel en wat ze niet met anderen mogen delen. Hij pleit voor aanpassing van de regels die samenwerking in de weg staan.

Een ander probleem is dat de startkosten van de gekozen aanpak hoog zijn. “Bij gemeenten staat het water al aan de lippen.” Hij wil dat het kabinet en de zorgverzekeraars meebetalen om een andere aanpak mogelijk te maken.

Minister Sterk (Jeugd) heeft al gezegd dat ook zij vindt dat gemeenten minder geld voor noodoplossingen moeten betalen en dat deze kinderen sneller de juiste zorg moeten krijgen.