Man (22) uit Zeist al bijna maand vermist in Marokko: ‘Waar moet je beginnen?’

De familie van de vermiste Ouadoud Rabbaj (22) uit Zeist is nog altijd op zoek naar hem in Marokko. “Marokko is ontzettend groot, waar moet je beginnen”, zegt zijn zus Hamida tegen RTV Utrecht(opent in nieuw venster) over haar vermiste broertje. Hij is inmiddels al bijna een maand vermist.

Ouadoud heeft een lichamelijke beperking, kampt met psychische problemen en een verslaving. Hij ging op 19 juli alleen op pad toen hij met zijn ouders op vakantie was in de Marokkaanse stad Tanger. Hij gaat vaker alleen enkele uren weg. Dit keer kwam hij echter niet meer terug. Telefonisch was hij niet bereikbaar.

Mogelijk dachten de autoriteiten dat Ouadoud dakloos is en hebben ze haar broer naar een andere stad gebracht, zegt Hamida. Volgens haar gebeurt het vaker dat in Tanger daklozen van de straat worden gehaald.

Sinds de vermissing kamde de familie al de hele stad af. Ze zochten op straat, via sociale media, en gingen langs ziekenhuizen, verslavingsklinieken en weeshuizen.

Familieleden zijn om de beurt naar Marokko gevlogen om te helpen bij de zoekactie. Naast haar ouders zijn daar nu nog twee broers die haar op de hoogte houden. “Mijn moeder is de laatste tijd alleen maar aan het huilen”, hoort ze. “Ze maakt haar zinnen niet eens meer af. Ze vindt het steeds moeilijker worden.”

Voor Hamida voelen de dagen zwaar. Ze heeft het moeilijk met de verdwijning en kan het moeilijk bevatten. “Soms voelt het alsof het om iemand anders gaat.”

Ouadoud praat gebrekkig Darija (Marokkaans-Arabisch). Door een ongeluk heeft de 22-jarige een dwarslaesie en draagt hij een katheter. Hij is hierdoor grotendeels afhankelijk van hulp van zijn ouders.

“Het ergste is de katheter. Hoe hij naar de wc moet; echt geen idee.” Het wordt even stil aan de andere kant van de telefoonlijn. “Als ik eraan denk, word ik helemaal gek”, vertelt ze snikkend.

Vertrouwen in de Marokkaanse politie heeft Hamida steeds minder. “Als ze iets serieus nemen en ze willen het, dan zijn ze er heel goed in, dan wordt hij zo gevonden.”

Vorige week sprak ze met het Nederlandse consulaat. “Ze zeiden dat het eigenlijk niet hun taak is om iets te doen.” Wel werd haar beloofd dat het consulaat contact met de politie zou opnemen. Hier heeft ze nog niets van gehoord.

Hamida denkt erover na om weer in het vliegtuig te stappen om opnieuw met de auto te zoeken. “Maar Marokko is ontzettend groot, waar moet je beginnen?”