NOS Nieuws
Het begon vorige week met de uitzetting van een bejaarde vrouw in het centrum van Madrid. Op een brancard werd ze haar huis uitgerold, waar ze 70 jaar had gewoond, maar door een huurverhoging niet kon blijven wonen.
Maricarmen werd het symbool van de Spaanse woningcrisis dat mensen massaal de straat op kreeg. En nu bivakkeren honderden mensen in tenten op het Puerta del Sol, een van de beroemdste pleinen van de Spaanse hoofdstad.
Vandaag kan de regering met een decreet een eerste stap naar een oplossing zetten.
De hele zomer heeft het bijna niet geregend in Madrid, maar gisteravond sloeg het weer om. Een tegenslag voor de mensen die in hun tenten demonstreren. Maar ze laten zich niet tegenhouden, boven de tenten zijn zeilen gespannen, provisorisch aan elkaar geknoopt met paraplu’s en op sommige plekken met stokken hooggehouden. Aan de rand van het tentenkamp staat Armand. Met zijn vrienden zet hij de zoveelste tent op.
“We blijven hier vannacht slapen”, zegt hij. De twintiger woont nu vijf jaar in Madrid. “Ik heb ondertussen in vier verschillende huizen moeten wonen.” Hij is blij met een dak boven zijn hoofd, maar de situatie waar hij nu in zit is allesbehalve ideaal. “In mijn huis sluiten de ramen bijvoorbeeld niet goed. In de winter is het erg koud. Ik betaal 445 euro kale huur.”
Hij is 28 en woont samen met huisgenoten, zoals bijna iedereen van zijn leeftijd. “Ik zou graag iets voor mezelf opbouwen, zonder financiële stress.”
De manifestaties mogen dan wel zijn aangewakkerd door een oudere vrouw, het zijn vooral jongeren die op Puerta del Sol bivakkeren. Het is die generatie die het hardst wordt geraakt, zegt ook Lucia die lid is van de huurdersvakbond. “Maar het is een probleem dat de hele samenleving raakt.”
Mensen kunnen een brief voor Maricarmen schrijven, die door de vakbond naar het ziekenhuis wordt gebracht, waar de vrouw sinds haar uitzetting verblijft.
Gisteren kwamen de eigenaar van het appartement en de advocaat van Maricarmen tot een overeenkomst, waardoor zij weer terug kan naar haar woning. Voor de demonstranten zal dat weinig veranderen: de geest is uit de fles.
Vooral linkse groepen zijn op het plein. Van de feministen beweging tot de jonge socialisten en mensen van dierenwelzijnsorganisaties. Op de banners staan verschillende leuzen, niet alleen over de woningcrisis, maar ook over de gezondheidszorg en het onderwijs.
Voor het gebouw van de regionale regering aan het plein zingt een feministische actiegroep een lied over het recht op abortus.
Op een stoeltje voor een tent zit Martha Cecilia. Ze is arbeidsongeschikt en krijgt per maand zo’n vijfhonderd euro van de staat. “Vier jaar lang was ik dakloos en sliep ik op het vliegveld”, vertelt ze. Nu is er een huis voor haar geregeld, maar het is nog altijd moeilijk.
“Ik slaap op de vloer. Er is geen koelkast, wasmachine of keuken”, zegt ze. “het zijn vier muren en een dak, dat is wat het is.” Ze zegt de regiopresident te hebben geschreven over haar situatie, maar nooit een reactie te hebben ontvangen.
Ze is niet de enige die zich door de politiek in de steek gelaten voelt. Ook in steden als Barcelona, Sevilla en Malaga vragen mensen aandacht voor de problemen op de woningmarkt. Of de protesten nog groter worden, hangt vooral af van een decreet dat vandaag door de ministerraad kan worden goedgekeurd.
Het decreet moet een begin zijn van de aanpak van de woningcrisis. Het zou uithuiszettingen moeten voorkomen, huurcontracten stabieler moeten maken en de positie van huurders moeten beschermen. Ook wordt gekeken naar strengere regels voor investeringsfondsen en vakantieverhuur.
Het zijn maatregelen waar positief naar wordt gekeken, maar die het structurele probleem niet lijken te gaan oplossen: het tekort aan betaalbare woningen.
