NOS Nieuws
Volwassenen die aan beide oren doof of ernstig slechthorend zijn, komen nu ook in aanmerking voor een vergoeding van een tweede hoorimplantaat. Dat maakte het Zorginstituut Nederland gisteren bekend.
Kinderen kregen al wel voor beide oren een zogenoemd cochleair implantaat vergoed. Maar volwassenen hadden hier alleen recht op als zij doof zijn door een hersenvliesontsteking, of als ze doof én blind zijn.
Andere ernstig slechthorende of dove volwassen konden maar één apparaatje vergoed krijgen. Bij hun andere oor dragen ze daarom vaak een hoortoestel. Maar voor sommigen werkt dat niet goed genoeg.
Het Zorginstituut bekeek verschillende wetenschappelijke studies en concludeert dat een tweede exemplaar van toegevoegde waarde is. Zo kunnen mensen hierdoor geluiden beter onderscheiden in een rumoerige ruimte. En dat zorgt er weer voor dat ze zelfredzamer zijn en minder snel vermoeid raken, stelt het Zorginstituut.
De vergoeding geldt sinds 27 oktober 2026. Wel wordt per geval bekeken of iemand in aanmerking komt, zegt hoogleraar Hearing & Implants Wendy van Huinck van het Radboudumc in Nijmegen.
Daarvoor moet het zogenoemde “restgehoor” in het oor dat nog geen implantaat heeft “slecht genoeg” zijn, zegt Huinck. Het Zorginstituut verwacht jaarlijks zestig tot honderd patiënten.
Het Oorfonds is blij dat meer mensen een tweede implantaat kunnen krijgen. “Dit is al jarenlang een punt van discussie”, zegt Eddy de Ridder. “Terwijl één implantaat veel onhandiger is dan twee, want met één hoor je maar aan één kant.”
Alonda van Toor (59) is slechthorend, heeft al één implantaat en wil “dolgraag een tweede”. Van Toor is drager van het DFNA9-gen. Mensen met deze aandoening horen tot ongeveer hun veertigste levensjaar goed, waarna hun gehoor plotseling hard achteruit gaat.
In 2021 kreeg ze haar eerste implantaat omdat gehoorapparaten niet meer genoeg hielpen. “Ik hoorde bijna niets meer.”
Het implantaat heeft haar leven veranderd. “Nu kan ik weer goed een een-op-eengesprek voeren.”
Een cochleair implantaat wordt aangebracht met een operatie, zegt hoogleraar Huinck. “In het slakkenhuis van het oor worden elektroden geplaatst. Daarmee worden de zenuwuiteinden van de gehoorzenuw gestimuleerd.”
Vervolgens hoort iemand – afhankelijk van de plaats van de elektrode – een hoge of lage toon. Dit geluid is elektronisch en klinkt dus anders dan wat mensen zonder gehoorproblemen gewend zijn. Patiënten met een implantaat moeten vaak maanden oefenen voordat ze het geluid begrijpen, zegt Huinck.
“Je brein moet opnieuw leren om te verstaan. In het begin kan het geluid klinken als piepjes. Langzaam ga je geluiden weer herkennen. Bij de een gaat dat snel, bij de ander gaat dat langzamer.”
Als iemand links van mij iets zegt, moet ik mijn hoofd draaien. Sociaal gezien is dat lastig.
Van Toor is inmiddels helemaal gewend aan haar eerste implantaat. Maar nog steeds loopt ze tegen dingen aan. Links heeft ze nog een gehoorapparaat en hoort ze bijna niets. “Als iemand links van mij iets zegt, moet ik mijn hoofd draaien. Sociaal gezien is dat lastig.”
En op straat hoort ze niet goed van welke kant een auto komt. “Daar ben ik erg op mijn hoede.”
Ze verwacht dat een tweede implantaat haar leven verder zal verbeteren. Dat is ook niet meer dan logisch, zegt Van Toor. “Ik heb niet voor niks twee oren gekregen.”
