Basisschool Boekel plaatst buddybankje voor als niemand wil spelen

Op het schoolplein van OBS Uilenspiegel in Boekel staat sinds kort een buddybankje. Het bankje moet ervoor zorgen dat kinderen snel een speelmaatje kunnen vinden.

“De bedoeling is dat als je niemand hebt om mee te spelen, dat je dan hierop gaat zitten”, zegt Pip (9), een van de kinderen op de school bij Omroep Brabant. “En dat kinderen dan helpen om je weer te laten spelen. Dan voel je jezelf minder eenzaam en verdrietig.”

Het idee voor het buddybankje komt van een van de ouders. “Ze dacht dat het heel goed bij ons op school zou passen en dat beaamde ik meteen”, zegt leerkracht Sjaak van Moorsel.

Het geld voor het bankje werd door de kinderen zelf ingezameld tijdens een kerstmarkt. “We hebben allemaal dingen gemaakt van klei. Andere kinderen hadden weer chocomel en koekjes en een andere groep had kerststukjes”, zegt de 9-jarige Jelle.

Inmiddels staat het buddybankje op het schoolplein. “Ik vind het heel fijn dat hij er is”, zegt Lot (10). Jip: “Het is fijn als kinderen samen kunnen spelen.”

Niet alleen in Boekel, ook op tientallen andere plekken in Nederland staan inmiddels ‘vriendenbankjes’. Op schoolpleinen, maar ook in speeltuinen. Patricia Bolwerk van Stichting Stop Pesten Nu reageert genuanceerd op de ontwikkeling. Volgens haar kan een buddybankje helpen om bewustwording over eenzame kinderen te creëren. Maar daarmee zijn nog niet alle problemen op het schoolplein opgelost.

“Integendeel, zonder goede begeleiding kan het effect beperkt blijven of zelfs averechts werken”, zegt Bolwerk. “Als een leerling op het bankje gaat zitten en andere leerlingen reageren niet of lachen erom, kan dat de positie van dat kind juist verzwakken in plaats van versterken.”

“Pesten? Ik hoop van niet”, reageert leerkracht Van Moorsel in Boekel. “Mocht het toch een keer gebeuren, dan is het aan ons als leerkrachten om dat te doen kantelen, zodat iedereen beseft wat de waarde en functie van het bankje is.”

Voor hem staat vast dat het bankje een verbindende rol kan hebben. Dat bleek al op de eerste dag. “Ik had pleinwacht en liep over het schoolplein. Een jongen uit de kleuterklas zat op het bankje. Hij gaf aan dat hij geen maatje had om te spelen.”

Iets verderop zag hij een ander kind alleen. Hij stimuleerde hem om naar de jongen op de bank te gaan. “5 minuten daarna zag ik ze samen in het zand spelen. Zo simpel kan het zijn. Ik word daar een gelukkig mens van”, zegt Van Moorsel. “Het is gewoon fijn om te zien dat iedereen het goed heeft op de speelplaats. Als dat bankje daaraan kan bijdragen, dan is het een heel goede actie.”