Bij de beruchtste rivaliteit in het hockey worden ‘gewoon’ high fives gegeven

• Thomas Markhorst

  redacteur bij WK hockey

Een orkaan van geluid raast door Amstelveen als de spelers van Pakistan en India het veld betreden voor de felste en beruchtste rivaliteit in het landenhockey. Het volume gaat zo mogelijk nog verder omhoog nadat de volksliederen hebben geklonken.

Bij de meeste middagwedstrijden op de WK zijn er nog genoeg plekken te vinden, maar op deze woensdagmiddag is er bijna geen stoel meer vrij. Duizenden mensen willen getuige zijn van het door India met 5-3 gewonnen duel. Wedstrijden tussen India en Pakistan zijn altijd beladen, om zowel sportieve als politieke redenen.

Allereerst de sportieve rivaliteit. Pakistan en India zijn landen met een gigantische hockeyhistorie. In de jaren zestig en zeventig verdeelden ze samen vrijwel alle wereld- en olympische titels in de sport, die in koloniale tijden door de Britten naar Zuid-Azië was gebracht.

“Als India ver komt op een toernooi of tegen een rivaal speelt, kijken er zo 350 miljoen mensen naar de hockeyploeg”, zegt Roelant Oltmans, die bondscoach van zowel de Indiërs als Pakistani is geweest. “Het is in beide landen een enorme sport.”

“De rivaliteit tussen de twee is heel groot. Buiten het veld is het tegenwoordig erg respectvol tussen de spelers, maar tijdens een wedstrijd gaat het echt hard tegen hard. Er is voor beide landen één wedstrijd die ze niet willen verliezen op de WK en dat is deze. Als Pakistan zou winnen, dan zou het hele toernooi voor hen al geslaagd zijn.”

Dat heeft ook te maken met de politieke en militaire geschiedenis van de buurlanden. Decennialang laaien conflicten van tijd tot tijd op, bijvoorbeeld over territoriale claims op deelstaat Kashmir. Geregeld leidt dat tot grotere en kleinere escalaties tussen de landen, waarbij relatief recent nog een terroristische aanslag plaatsvond.

In Amstelveen blijkt algauw dat de spelers, zoals ze vooraf al hadden aangekondigd, niet van plan zijn de politieke twisten mee het blauwe kunstgras op te nemen. Net als de toeschouwers op de tribunes zwijgen ze respectvol tijdens elkaar volksliederen en geven ze elkaar ‘gewoon’ high fives voordat de wedstrijd begint.

In de wedstrijd, geleid door de Nederlander Jonas van ’t Hek, is vervolgens geen sprake van een gelijkwaardige strijd. Hoewel India (achtste) op de wereldranglijst maar een paar plaatsen hoger staat dan Pakistan (twaalfde), zijn de krachtverschillen enorm. Binnen een paar minuten staat het al 2-0.

Dat had Oltmans al voorspeld. Hij was van 2013 tot 2017 bondscoach van India en daaromheen in drie periodes van Pakistan. Hij stelt vast dat de hockeyprogramma’s in beide landen onvergelijkbaar zijn.

“India heeft echt een goed topsportprogramma in het nationale trainingscentrum. Daar trainen de jongens meer dan driehonderd dagen per jaar. De Pakistaanse ploeg komt drie weken voor een groot evenement bij elkaar en dat is het. Soms hebben ze hele periodes niks.”

“Dat heeft vooral met geld te maken”, duidt Oltmans. “In beide landen is hockey de tweede sport, na cricket. Maar in Pakistan is gewoon minder geld en ook weinig politieke stabiliteit. Als er geen geld vanuit de regering komt, kun je ook niets structureels neerzetten.”

Het Pakistan van de Nederlandse bondscoach Bob Veldhof doet nog wat terug met twee rake strafcorners, tot euforie van de Pakistaanse fans in het stadion, maar kan een nederlaag niet voorkomen. Het wordt 5-3 voor India, waar sterspeler Harmanpreet Singh uitblinkt.

Daarmee is Pakistan op gevoelige wijze uitgeschakeld op de WK. De Indiase hockeyers mogen blijven dromen van hun eerste wereldtitel sinds 1975.