NOS NieuwsAangepast
Hij trok door de beruchte Darién Gap, stak te voet de Beringstraat tussen Alaska en Rusland over en zwom het Kanaal en de Kaspische Zee over. Na een voettocht van 28 jaar rond de wereld is de Britse avonturier Karl Bushby vandaag weer thuis.
De inmiddels 57-jarige Brit vertrok in 1998 vanuit Punta Arenas, in het zuiden van Chili aan zijn zogeheten Goliath-expeditie met 500 dollar op zak. Hij had twaalf jaar bij de Britse luchtlandingstroepen gediend, waar hij zich enorm verveelde omdat het vredestijd was. Bushby kampte met angststoornissen en was bang voor de dood, zei hij deze maand tegen The Guardian. Het idee van een jarenlange wandeltocht liet hem niet los, hij wilde iets presteren.
De twintiger stelde zichzelf twee doelen: hij mocht geen gemotoriseerd vervoer gebruiken en moest lopend zijn Britse geboorteplaats Hull zien te bereiken. Hij koos er daarmee ook voor om zijn toen 8-jarige zoon Adam niet te zien opgroeien. Adam bleef bij Bushy’s ex-vrouw in Noord-Ierland wonen. Toch is de band met zijn zoon volgens hem goed.
Vandaag kwam er een einde aan Bushby’s expeditie van ongeveer 58.000 kilometer, waarbij hij naar schatting 75 miljoen stappen zette.
In Hull werd de ex-militair feestelijk onthaald door familie, vrienden, de burgemeester en honderden belangstellenden:
Met een volgeladen kar wandelde hij de stad binnen. Tegen de menigte zei Bushby dat “de hele wereld nodig was om mij vandaag weer hier te krijgen”. Alleen deed hij de tocht echter niet. “Het was een wereldwijde inspanning.”
Tijdens zijn tocht, die doet denken aan de omzwervingen van de Griekse held Odysseus, beleefde hij uiteenlopende avonturen. Zo zwom hij tussen krokodillen om te ontsnappen aan een guerrillaoorlog in Colombia, stond hij oog in oog met een ijsbeer en trok hij door moerassige oerwouden, jungles en woestijnen.
Samen met een Franse avonturier stak hij vanuit Alaska het verraderlijke zee-ijs van de Beringstraat over om Siberië te bereiken. Slechts weinig mensen gingen hen daarin voor. Opmerkelijk was dat geen van de mannen enige ervaring had met arctische expedities.
Aanvankelijk schatte Bushby in dat zijn wereldreis vijf jaar zou duren. “Daarna krijg je een flinke dosis realiteit over je heen”, zei hij. “Ik dacht dat het minstens twaalf jaar zou duren, plus nog wat extra tijd.”
Zijn tocht voerde hem door dertig landen op vier continenten: Noord-Amerika, Zuid-Amerika, Azië en Europa. Voor het laatste deel van zijn reis wilde hij via de Kanaaltunnel naar Engeland lopen, maar die toegang werd hem geweigerd. Daarom zwom hij uiteindelijk naar Dover. De tocht duurde, verspreid over drie dagen, twintig uur.
Geen enkel land kostte hem meer tijd dan Rusland. Door visumperikelen en zware weersomstandigheden deed Bushby er, met onderbrekingen, bijna tien jaar over om dat land te doorkruisen. Hij werd er aangehouden en dreigde te worden uitgezet, omdat hij Rusland illegaal was binnengekomen na zijn oversteek van de Beringstraat.
Door het barre klimaat kon hij elk jaar slechts enkele maanden in het land verblijven. Daarnaast werd hij regelmatig geconfronteerd met bureaucratische obstakels.
Toen Rusland hem in 2012 een visum weigerde, liep hij uit protest 5600 kilometer van Los Angeles naar de Russische ambassade in Washington. Uiteindelijk kreeg hij alsnog de benodigde documenten.
Ook woonde Bushby twee jaar noodgedwongen in Mexico. Dat had vooral financiële redenen. Na de financiële crisis van 2008 verloor hij zijn sponsors en moest hij zijn reis tijdelijk staken.
Ook probeerde hij Mongolië binnen te komen, maar werd hij vastgehouden door de Chinese autoriteiten omdat die dachten dat hij een spion was. Daarnaast liep hij door de coronapandemie grote vertraging op.
Naast sponsoren, het schrijven van een boek en het geven van lezingen waren het talloze vreemdelingen die hem tijdens de reis op de been hielden. Hij sliep in hutjes gemaakt van auto-onderdelen, werd door de familie van een Peruaanse arts verzorgd toen hij leed aan een ernstige maaginfectie en kreeg talloze maaltijden voorgeschoteld bestaande uit niet meer dan rijst en water.
“Ik ben verwelkomd door de allerarmsten”, vertelde hij. “Ik heb 99,9999% van het allerbeste van de mensheid ontmoet. In elke cultuur, in elk land was de reactie precies hetzelfde.”
Bushby werd tijdens zijn reis twee keer verliefd. Hij had zeven jaar een relatie met een vrouw uit Colombia en drie jaar met een vrouw uit Japan. Maar de relaties waren niet bestand tegen de zware tol die het reizen eiste.
Toen geopolitieke conflicten het onmogelijk maakten om door Rusland en Iran te reizen, besloot Bushby in 2024 de Kaspische Zee over te steken, het grootste binnenwater ter wereld. Die overtocht duurde 31 dagen.
Voor die overtocht gebruikte hij een techniek die hij floatimming noemt, een combinatie van drijven en zwemmen. Met een drijfvest en wetsuit bewoog hij zich achterwaarts voort door met zijn armen door het water te slaan, omdat hij naar eigen zeggen geen goede zwemmer is.
Bushby kijkt met gemengde gevoelens naar de toekomst. Tegen persbureau AP zei hij gisteren onzeker te zijn over wat er na zijn expeditie komt. “Mijn levensdoel en de reden waarvoor ik leef, staan op het punt te eindigen. Het zal lastig worden om weer op te gaan in een samenleving die je eigenlijk niet meer kent.”
