NOS Nieuws•
AVRO-cameraman en filmmaker Dick Kool maakte na zijn pensioen decennialang beelden van het eilandleven op Schiermonnikoog. De enorme collectie is gedigitaliseerd door het Fries Film Archief en vanaf nu beschikbaar voor iedereen, schrijft Omrop Fryslân.
Het is de grootste collectie films van één maker die de organisatie ooit heeft gekregen. Coördinator Jurjen Enzing stapte de afgelopen jaren regelmatig op de boot om weer een nieuwe lading banden op te halen bij de weduwe van Kool, die in 2013 overleed. Het ophalen en digitaliseren van alle filmbeelden nam negen jaar in beslag.
Na zijn carrière in Hilversum verhuisde hij in de jaren 90 naar het eiland. In eerste instantie om het rustiger aan te doen, maar van stoppen met filmen was geen sprake. Hij maakte honderden films op dorpsfeesten, bij de uitreiking van lintjes, van ondernemers die stopten en bijzondere weersfenomenen. . “Dick filmde alles. Ook veel mensen die er niet meer zijn”, zegt weduwe Lina Kool (84).
Ze heeft de werkkamer van Dick Kool ingericht als een klein museum, met onder meer zijn AVRO-regisseursstoel en artefacten van de Olympische Spelen in 1988 in Zuid-Korea, waar hij cameraman was. Verder legde hij onder meer de oorlog in Vietnam vast en reisde hij naar het toenmalige Tsjecho-Slowakije tijdens de invasie door de Sovjet-Unie.
Het ‘museum’ in de werkkamer van Dick Kool:
Lina Kool maakte zich nooit zorgen. “Dick redt zich altijd”, zegt ze tegen de omroep. Zelfs toen hij als enige van alle televisiecollega’s niet terugkwam uit Tsjecho-Slowakije, was Kool niet ongerust. Even bellen of appen was er in die jaren natuurlijk niet bij.
Wat bleek: hij had een vrouw ontmoet die hem had gesmeekt haar 18-jarige dochter naar Nederland te smokkelen omdat ze verliefd was op een Nederlandse jongen. Weken later kwam hij met de jonge vrouw thuis.
Aandacht
“Hij luisterde, had geduld en oprechte aandacht”, zegt Lina Kool. Dat ziet Enzing van het Fries Film Archief ook terug op de beelden van Schiermonnikoog. “Je merkt dat de bevolking van het eiland hem kende.”
Regelmatig kwamen mensen naar het cultureel centrum om fragmenten van de cameraman op te vragen, bijvoorbeeld van grootouders die niet meer leefden. Nu is alles dus toegankelijk. Lina Kool: “Jonge jonge, wat kon die man filmen.”
