NOS Nieuws•
George Lucas geldt als het brein achter Star Wars, maar waren de sciencefiction-films ooit zo populair geworden zonder zijn ex-vrouw? Bij haar dood wordt Marcia Lucas (80) geroemd voor haar invloed op zijn vroege werk, als klankbord en editor. “Ik ben er nog altijd trots op dat ik Obi-Wan Kenobi vermoord heb.”
George en Marcia leerden elkaar kennen in het turbulente filmwereldje van de jaren 60. Ze maakten deel uit van een vernieuwend groepje filmmakers dat een nieuwe periode voor Hollywood ging inluiden: Steven Spielberg, Martin Scorsese, Francis Ford Coppola waren persoonlijke vrienden naast inspirerende vakgenoten.
Nog voor Jaws, Taxi Driver of The Godfather brak in 1973 George Lucas al door met American Graffiti, een coming-of-agefilm die met een nostalgische blik terugkeek op de vroege jaren 60. Marcia, die vanwege het betere salaris was opgeklommen van filmarchivaris naar editor, verzorgde daarbij de montage voor haar echtgenoot. Ze kreeg meteen een Oscarnominatie voor haar eerste speelfilm.
Authentiek
Het succes van de film opende voor George de deur naar zijn passieproject: een sciencefictionverhaal in a galaxy far, far away dat boven de gebruikelijke pulpproducties moest uitstijgen. De oorspronkelijke editor zat echter vast in de oude reflex.
“Hij behandelde het materiaal alsof het om een slapstickkomedie ging, terwijl authenticiteit de bedoeling was”, herinnerde Marcia in een zeldzaam interview(opent in nieuw venster). “De karakters moesten echt aanvoelen, de emoties moesten authentiek zijn. Maar in plaats van subtiel spel koos hij steeds voor de theatrale versie.”
Omdat Marcia de bedoeling van haar man wel begreep, mocht zij het werk overnemen. Hele scènes moesten opnieuw worden gesneden. Zo had zij bijvoorbeeld grote invloed op de climax van de film, waarin de rebellen hun aanval op de Death Star uitvoeren: door Darth Vader tegelijkertijd de aanval te laten openen, stond er ineens veel meer op het spel en werd de eindstrijd spannender.
Dood Obi-Wan
Marcia was ook bij verhaallijnen de sparringpartner voor George. Het was haar idee om halverwege de film Luke Skywalkers mentor Obi-Wan te vermoorden. “Hoe meer ik erover dacht, hoe enthousiaster ik daarover werd”, zei George ooit. “Dit maakte de dreiging van Vader ineens veel groter.”
In een overlijdensbericht schrijft haar familie dat Marcia met haar werk “emotionele intelligentie, ritme en menselijkheid” bracht in de films waaraan ze werkte. “Ze had de zeldzame eigenschap om de waarheid te vinden in een scène en emotie, vaart en duidelijkheid op het scherm te brengen.”
Het leverde haar een Oscar op voor Star Wars en later zou ze terugkeren voor de andere twee films uit de trilogie. Ook werkte ze aan films van filmvrienden Scorsese en Coppola, zoals Taxi Driver en The Rain People.
Marcia verkoos uiteindelijk haar gezin boven het drukke werk, wat leidde tot spanningen in haar huwelijk. Een bittere scheiding volgde in 1983. George koos ervoor haar voortaan dood te zwijgen. “Ik kreeg maar weinig waardering toen we getrouwd waren en totaal niets meer toen we gescheiden waren”, verwoordde Marcia het zelf.
Zo was ze pijnlijk afwezig in het boek dat Lucas liet samenstellen over het bedrijf dat ze samen hadden opgezet, Lucasfilm. “Ik keek in de index en Marcia Lucas had maar één vermelding. Eén paragraaf op één pagina: ‘Marcia Lucas was een assistent-editor met wie ik trouwde in 1969’. Dat was pijnlijk. Een mes in mijn hart.”
Marcia zei weg van de ego’s in Hollywood een vervullend leven te hebben gehad. Wat haar ex zonder haar deed met zijn Star Wars-imperium kon haar niet altijd bekoren. Zonder haar aandacht voor de emoties had George te veel aandacht voor allerlei technische snufjes van het filmmaken, was haar mening. “George verloor zich in de mogelijkheden, de special effects, karakters uit de computer.”
Het kwam volgens haar de verhaallijn niet ten goede. Zoals een scène in de eerste prequel waarin de latere Darth Vader afscheid neemt van zijn moeder. “Man, wat had ik dat graag gesneden”, zegt ze met rollende ogen en een briesende zucht. “Ik had emotie laten zien, hun gezichten. Nu is het: sorry dat ik moet gaan – en weg is hij. Totaal geen warmte.”
