Familie doorkruist Marokko op zoek naar vermiste Ouadoud (22) uit Zeist

• Samira Jadir

  correspondent Marokko

In Marokko is de zoektocht naar de vermiste Ouadoud Rabbaj uit Zeist nog steeds in volle gang. De 22-jarige verdween op zondag 19 juli in de stad Tanger, waar hij op vakantie was met zijn ouders. Sindsdien is niets meer van hem vernomen.

Twee maanden na zijn verdwijning zet zijn vader, Khadir Rabbaj, de zoektocht in Marokko vol vertrouwen voort. In de afgelopen weken heeft hij, samen met negen vrijwilligers, duizenden kilometers afgelegd om elke tip op te volgen die er bij hem binnenkomt.

In de straten van het slaapstadje Chichaoua in het zuiden van Marokko zijn Khadir en zijn team een opvallende verschijning. Gehuld in knalgele hesjes, die aan de achterkant zijn voorzien van een foto van Ouadoud en een telefoonnummer, delen de mannen flyers uit aan voorbijgangers.

De afgelopen weken heeft de familie Rabbaj kunnen rekenen op een groot netwerk van familie, vrienden en kennissen. “Iedereen helpt ons, of ze nu uit Nador, Al Hoceima of Casablanca komen”, zegt Rabbaj.

Toch heeft Khadir de neiging om zelf achter elke tip aan te gaan. Zo maakte hij naar aanleiding van een telefoontje een reis van vijf uur vanuit de zuidelijke stad Taroudant naar Temara, een voorstad van de hoofdstad Rabat.

“Ik vroeg deze persoon om mij een filmpje of foto te sturen. Om een of andere reden kon dit niet, maar de tipgever was er 100 procent van overtuigd dat hij Ouadoud had gezien. Toen ik daar aankwam bleek het te gaan om een vijftiger, hij leek in de verste verte niet op mijn zoon”, vertelt Rabbaj.

Zijn ervaringen met de Marokkaanse autoriteiten tijdens de zoektocht zijn gemengd. “Bij controleposten van de politie nemen de agenten altijd foto’s van onze flyer om die te delen in hun WhatsApp-groepen. Dat heeft nog niets opgeleverd, maar de bedoeling is goed”, zegt de vader van Ouadoud. Van concrete hulp vanuit de Marokkaanse overheid is volgens hem echter geen sprake.

In een klein dorp hadden Khadir en de vrijwilligers een frustrerende ervaring met de lokale politie. “We werden staande gehouden door een wijkagent, waarschijnlijk vertrouwde hij het niet omdat we die gele hesjes dragen”, zegt Rabbaj. In Marokko worden deze hesjes ook gedragen door parkeerwachters. Nadat Khadir en de rest van de groep hun papieren hadden laten zien, konden ze weer verder.

Na het flyeren en het natrekken van een tip in Chichaoua, staat er andermaal een bezoek aan Taroudant op de planning. Ouadoud zou hier een dag eerder zijn gezien. Maar Khadir heeft ook van meerdere mensen gehoord dat dakloze mensen uit het hele land worden verzameld en naar deze stad in het zuiden worden gebracht.

Een soort opruimacties om overlastgevende mensen die op straat zwerven uit Marokkaanse steden te weren. Hij vermoedt dat zijn zoon hier misschien slachtoffer van is geworden en dus ergens in het zuiden van het land te vinden moet zijn. Dat Ouadoud psychische en fysieke klachten heeft en hij het Marokkaans Arabisch (Darija) niet goed beheerst, maakt hem volgens zijn familie extra kwetsbaar.

Door de vele tips en de grote afstanden is het voor de familie en de vrijwilligers onmogelijk om alle meldingen over Ouadoud op te volgen. Er zijn inmiddels meerdere Nederlandse organisaties in actie gekomen om te helpen met de zoektocht.

Zo ook de stichting Dar Al Amana, die zich normaal gesproken inzet voor de opvang van weeskinderen in het zuiden van Marokko. “Omdat wij hier actief zijn en we hier een netwerk hebben, willen wij onze mogelijkheden inzetten om de familie te ondersteunen in de zoektocht. Als stichting vinden wij dat je in zo’n situatie niet gewoon maar kunt toekijken”, vertelt Naima Benyahia, de voorzitter van Dar Al Amana.

Een van de eerste dingen die de stichting heeft gedaan, is contact opnemen met ziekenhuizen en zorginstellingen in zo’n beetje alle steden in Marokko. “Helaas hebben we tot nu toe nog geen bevestiging gekregen dat Ouadoud is gevonden, maar we geven de hoop niet op”, zegt Benyahia.

Ondanks de duizenden kilometers die hij in de afgelopen weken heeft afgelegd en de bijbehorende vermoeidheid, peinst Khadir er niet over de zoektocht op te geven. “Het is niet makkelijk, maar onze harten staan in brand van het verlangen om hem terug te vinden. Het liefst ga ik zelf achter elke melding aan.”