NOS Nieuws
“Je kunt een kamer verhuren en daar veel geld voor vragen of iets meer betekenen en een jongere uit een onveilige situatie halen”, zegt Lenie de Boer. Zij verhuurt een kamer in haar woning al ruim drie jaar aan Hala.
De Boer en haar man Lex doen mee aan het initiatief ‘Kamers met Aandacht’. Dat biedt een woonoplossing voor jongeren die uit een onveilige (thuis)situatie komen, dak- of thuisloos zijn of de jeugdzorg verlaten. Particuliere verhuurders stellen een kamer beschikbaar, bieden af en toe een luisterend oor en zijn bereid geen torenhoge huurprijs te vragen.
Het project begon in 2020 in twaalf gemeenten en bestaat inmiddels in 115 gemeenten. Het afgelopen jaar hebben zeker twintig extra gemeenten zich gemeld die ook mee willen doen. De organisatie wil budget om de verhuur op poten te zetten, maar dat is er niet. Intussen lopen de wachtlijsten op.
“Studenten zoeken misschien een kamer voor het aankomende schooljaar, voor deze jongeren is zo’n woonruimte nu meteen nodig”, zegt oprichter Bianca van der Neut.
Ook Hala van 21 had met spoed een kamer nodig, toen zij een aantal jaar geleden van Syrië naar Nederland vluchtte. Ze kwam terecht in een asielzoekerscentrum, wat zwaar was. “Ik was een kind, mijn ouders konden helaas niet mee en ik voelde me een nummertje. Ik was er nog steeds op zoek naar de veiligheid die ik nodig had.”
‘Voelde goed’
Ze kwam in contact met ‘Kamers met Aandacht’, waarna een plekje bij Lex en Lenie in Utrecht op haar pad kwam voor 350 euro in de maand. “Ik had geen vast inkomen, zelfstandig huren was onmogelijk. Ik vond het wel spannend, maar het voelde goed en dus heb ik het gedaan.”
Onze wachtlijsten zijn het topje van de ijsberg als je bedenkt hoeveel jongeren daadwerkelijk in een onveilige situatie verkeren.
Ook voor Lex en Lenie voelde het zo. In het verleden verhuurden ze weleens kamers aan studenten. “Maar zij zijn al zelfstandig, hebben een netwerk waar ze vanuit kunnen gaan”, zegt Lex. “Waarom zouden we dat gat niet opvullen voor deze jongeren? Met Hala hadden we al snel een klik en toen zijn we ervoor gegaan.”
Beeldvorming
Meer jongeren zijn op zoek naar zo’n kamer. De stichting kan alleen niet iedereen helpen. “Daar is geld voor nodig. Om het initiatief bekender te maken en vooroordelen weg te nemen”, aldus Van der Neut.
Deelname vergt volgens haar een andere, intrinsieke motivatie. “Hier komt meer bij kijken. Verhuurders moeten er niet veel geld mee willen verdienen en moeten het ook niet als gedoe zien.”
“Dat vooroordeel is er, vanwege onze doelgroep, maar we screenen de verhuurder en kandidaat en voeren bij de matches die we willen maken gesprekken met alle betrokkenen. Bij een klik is er een match, anders niet.” Ook krijgen alle jongeren gedurende het traject externe begeleiding. “Dat is niet aan de verhuurder, professionals checken bij ze in”, zegt Van der Neut.
Subsidie nodig
Tegelijkertijd betalen gemeenten ook mee en soms is er hulp van fondsen. “De kosten voor een jongere zijn ongeveer 8500 euro. Denk aan de werving, screening, het matchen en begeleiden.”
Niet alle gemeenten kunnen of willen dat betalen. “Leeuwarden doet bijvoorbeeld niet mee, maar heeft wel kamers. Ik kan geen professional van Utrecht naar het noorden sturen om daar jongeren te begeleiden. Helpt de overheid mee via landelijke financiering, dan kunnen we beter benutten wat er al is.”
Met landelijke subsidie zouden we in elke gemeente jongeren aan deze tussenstap kunnen helpen.
Binnenlandse Zaken zegt dat landelijke financiering niet aan het ministerie is. “Gemeenten bepalen zelf of en hoe zij hospitaverhuur en andere maatregelen inzetten”, zegt een woordvoerder.
De subsidie voor het stimuleren van verhuur door een hospita als reguliere woonvorm wordt wel met een jaar verlengd. Dat geld is onder meer bedoeld voor voorlichting en het vergroten van de bekendheid ervan.
Dat is iets anders dan de aanpak van ‘Kamers met Aandacht’, zegt het ministerie. “Die aanpak onderscheidt zich doordat die gericht is op aanvullende begeleiding rondom individuele matches. De kosten die hiermee samenhangen, worden niet vanuit de subsidie vergoed.”
Veel kandidaten
Van der Neut zou dat graag anders zien. “Met landelijke subsidie kunnen we in elke gemeente jongeren aan deze tussenstap helpen. Onze wachtlijsten zijn het topje van de ijsberg als je bedenkt hoeveel jongeren daadwerkelijk in een onveilige situatie verkeren.”
Intussen hebben Lex en Lenie geen seconde spijt van hun keuze. En Hala wil na de start van haar studie rechten in september gaan nadenken over zelfstandig wonen. “Gaat Hala hier weg, dan doen we het zo weer opnieuw”, zegt Lex.
