Paasvuren onder druk door regels: ‘Hoe doseer je aantal kubieke meters snoeihout?’

• Daphne Stolwijk

  redacteur Bureau Regio

Zoals al decennialang traditie is worden eerste paasdag weer honderden paasvuren ontstoken. Vooral in het oosten van het land is het een gevestigd gebruik. Toch staat de traditie onder druk door strengere regelgeving en toenemend brandgevaar. Organisaties zetten alles op alles om ook deze Pasen af te trappen met het paasvuur.

De meeste paasvuren worden ontstoken in Overijssel. Ook in Groningen, Drenthe en Gelderland is het een belangrijke traditie. Dit jaar vinden iets minder paasvuren plaats dan eerdere jaren, blijkt uit een rondgang van de regionale omroepen en de NOS.

In het Gelderse Huissen dooft het paasvuur na bijna honderd jaar definitief. Een moeilijke, maar onvermijdelijke beslissing volgens bestuurslid Jan Wannet. “Het is niet langer haalbaar door regels en kosten.”

Sinds de invoering van de Omgevingswet in 2024 gelden nieuwe regels voor paas- en vreugdevuren. Organisatoren moeten aan veel meer voorwaarden voldoen om een vergunning te krijgen voor een paasvuur en moeten daarvoor langs verschillende instanties.

“Een evenementenvergunning bij de gemeente, stikstofberekeningen voor de provincie, er moeten verkeersregelaars ingehuurd worden en er moet EHBO- en brandweerpersoneel zijn”, somt Wannet op. “Al die mensen moeten bovendien betaald worden.”

Ook elders sneuvelen plannen. In Nieuw Roden (Drenthe) gaat het paasvuur niet door omdat de locatie niet meer beschikbaar is. Een nieuwe plek zoeken ziet de organisatie niet zitten. “Dan moet je weer een nieuwe aanvraag doen en dat zou met de nieuwe regelgeving toch niet gaan”, aldus de organisatie tegen RTV Drenthe.

Aan de vuren die wél doorgaan, is heel wat voorafgegaan. “Het aanvragen van een vergunning duurt heel lang”, zei Jos Beunk van buurtvereniging Bekveld eerder tegen Omroep Gelderland. “We begonnen ons zorgen te maken. Al met al heeft het tien tot twaalf weken geduurd.”

Ook Dinand Wullink, van het paasvuur in Velswijk, merkt de extra bureaucratie die bij de organisatie komt kijken. “Vijf jaar geleden hadden we een vergunning voor 30 euro, nu zijn we tussen de 700 en 800 euro kwijt”, zegt hij. “Doe normaal, het is maar een vuurtje.”

Waar het plannen van een paasvuur tien jaar geleden nog overzichtelijk was, is dat nu anders, zegt Harm Stoker uit Ter Apel, lange tijd verantwoordelijk voor het vuur in De Maten. “Een kwestie van kijken hoe de wind waait, bepalen waar we de fakkels aansteken en zorgen dat mensen het vuur in de gaten houden.”

Nu moet hij van alles doorgeven aan de gemeente en provincie. “Zelfs het aantal kubieke meter snoeihout dat op de paasbult gaat”, zegt hij. “Hoe doseer je nou een paasvuur in kubieke meters?”

Organisaties zien de regeldruk toenemen:

Verkochte terreinen en ingewikkelde regels dus, maar ook het weer kan roet in het eten gooien. Zoals vorig jaar, toen veel paasvuren in eerste instantie werden geannuleerd vanwege het droge weer.

Het was schrijnend voor organisaties toen het een paar dagen voor Pasen tóch begon te regenen en de annuleringen werden ingetrokken. Op veel plekken was het toen te laat om alles nog rond te krijgen.

Volgens de provincie Drenthe staat de toekomst van paasvuren onder druk. “Waar mogelijk dragen we ons steentje bij aan het levend houden van deze traditie”, zegt een woordvoerder. De provincie wijst erop dat paasvuren zijn erkend als immaterieel erfgoed.

Ook in Gelderland werkt de provincie mee. Bestaande paasvuren die al jarenlang op dezelfde plek plaatsvinden, hebben tot 2030 geen extra vergunning of stikstofberekening nodig. “We erkennen dat het voor organisatoren steeds lastiger wordt om evenementen te organiseren”, zegt een woordvoerder.