Strenge visumregels VS zitten supporters Senegal dwars tijdens het WK

• Maurice Lede

  correspondent Afrika

Met luid getrommel en meeslepende ritmes geven de in groen-geel-rood getooide supporters van Senegal ieder toernooi kleur. Maar het komende WK dreigt Senegal het zonder steun van de fanatieke aanhang te moeten doen. Door de strenge Amerikaanse visumregels komen veel fans de VS niet in.

Door het immigratiebeleid van de Trump-regering is het voor supporters van Afrikaanse landen moeilijk, zo niet onmogelijk geworden het WK bij te wonen. Sommige landen worden volledig geweerd, terwijl andere te maken hebben met een gedeeltelijk inreisverbod. Voor het WK ondervinden vijf Afrikaanse landen daar hinder van: Algerije, Tunesië, Ivoorkust, Kaapverdië en Senegal.

In de wijk Lebougui, in de Senegalese hoofdstad Dakar, draait alles om voetbal. Er vliegt altijd wel een bal door de lucht. De liefde voor het Senegalese elftal zit hier diep.

“Voetbal is een groot deel van wie we zijn”, zegt de 12-jarige Khalifa. Een uitspraak die je eerder van een senior zou verwachten, maar als je de kinderen krachtig op doel ziet vuren en vol passie ziet juichen, begrijp je de overtuiging waarmee hij het zegt.

In de avond komen de supporters samen om naar een oefenwedstrijd van Senegal te kijken, uitgerekend tegen de Verenigde Staten. De trommels die normaal complete stadions van sfeer voorzien, staan nu uitgestald op de zanderige weg voor een berging. Met handen en drumstokken wordt er vakkundig op geslagen. Te lang dichtbij blijven staan levert gehoorschade op, zou je denken. Binnen in de donkere berging licht een tv-scherm fel op.

Dat deze voetbalfanaten niet in het stadion kunnen zijn, maar hun ‘Leeuwen van de Teranga’ van afstand moeten aanmoedigen, voelt voor hen onrechtvaardig. Zeker omdat Senegal bekendstaat om zijn ‘Teranga’, wat gastvrijheid betekent.

“Iedereen is welkom in Senegal, Amerikanen, Italianen, Fransen, iedereen. Waarom kunnen andere landen niet als Senegal zijn?” Abdoulaye gaat nog wat verder: “Ik zou iemand uit de Verenigde Staten zonder twijfel opvangen en voorzien van eten, alles.”

Als de wedstrijd begint, neemt men plaats en wordt er gelachen en gezongen. “Senegal moet het daar nu doen met de steun van Senegalezen die in de Verenigde Staten wonen. Zij zullen hun best doen, maar het is toch anders dan wanneer wij er zelf zouden zijn.”

Metselaar François heeft vrijwel alle recente voetbaltoernooien bijgewoond, van het laatste WK in Qatar tot de Afrika Cups in Ivoorkust en Marokko. Voor hem is het WK het grootste voetbalfeest ter wereld en daarvoor zouden volgens hem alle visumeisen moeten vervallen, zodat iedereen zijn nationale team kan aanmoedigen.

“Het WK zou een feestje moeten zijn voor alle landen, waarom maken ze het zo moeilijk voor ons?”, zegt Pa Abdou, terwijl hij een vlag van Senegal vasthoudt. “We gaan erheen om ons team aan te moedigen, om onze cultuur te brengen en daarna keren we terug. We hebben hier een baan en we houden van Senegal.”

De laatste hoop is gericht op de Senegalese overheid, die tijdens het WK in Qatar een speciale delegatie van 300 supporters de mogelijkheid gaf om het toernooi bij te wonen. Maar de Amerikanen blijken op dit vlak geen makkelijke partij om zaken mee te doen.

Het Senegalese elftal weet zonder de aanmoediging van de fans nog niet te imponeren. Er wordt met 3-2 verloren. In de wijk Lebougui verlaten de supporters de berging en verzamelen zich in het donker van de avond. De teleurstelling is van korte duur. Zodra de eerste handen weer het drumvel raken, lijkt alles vergeten.

Onafgesproken, maar in complete harmonie, wordt een lied ingezet waarbij jong en oud meezingt.
De energie die vrijkomt is ongekend. Het is energie die spelers boven zichzelf uit kan laten stijgen. Voor Senegal is het te hopen dat deze supporters alsnog een weg vinden naar de tribunes.