NOS Nieuws•
Na een jarenlange zoektocht hebben duikers de Wieringer viskotter WR-6 gevonden. De vondst is een opluchting voor de nabestaanden van de drie overleden bemanningsleden.
“We durfden bijna geen hoop meer te hebben dat het nog zou gebeuren”, zegt Cees Meeldijk van de Stichting Onderzoek Maritieme Vermisten bij de regionale omroep NH.
De kotter verdween in januari 1967, toen de bemanningsleden onderweg waren naar het Duitse eiland Sylt om garnalen te vissen. Ze kwamen in een heftige storm terecht en het schip zonk.
Maanden later spoelde het lichaam van bemanningslid Simon Lont aan op het Duitse eiland Amrum. De twee andere lichamen zijn nooit gevonden. De vermissing van de WR-6 was voor oud-visserman Cees Meeldijk een van de redenen om zijn stichting op te richten.
De nabestaanden wisten 59 jaar lang niet waar de kotter zich precies bevond. De afgelopen jaren zochten specialisten meermaals naar het wrak, maar op de verkeerde plekken.
Duiker Bert Kremer wilde per se bij het Noord-Friese waddeneiland Sylt zoeken en dat bleek raak. “Ik ben er met anderen zeven jaar mee bezig geweest. Op een gegeven moment wist ik uit mijn hoofd hoe het schip eruitzag en wat kenmerkend aan de kotter was.”
Het wrak waar afgelopen weekend op werd gedoken, was bekend bij de Duitse marine, maar zou 25 meter lang zijn. “Maar het bleek 18 meter te zijn, precies de lengte van de WR-6.”
Mooiste vondst
“We hadden nooit eerder in dit gebied gezocht”, zegt Meeldijk. “Het was voor mij ook een verrassing dat hij hier lag.” Op basis van de kenmerken van het schip is de WR-6 afgelopen weekend definitief geïdentificeerd.
Dat de kotter die zijn vader het leven kostte nooit werd gevonden, was extra pijnlijk voor Lont en anderen bij de stichting. “Het niet weten blijft altijd aan je knagen”, zegt Lont, die verheugd is over de vondst. “Onbeschrijfelijk, na zoveel jaar. Het boek kan dicht. We gaan het vieren lekker met paling en een drankje erbij.”
Dubbele regenboog
“Het is zo’n opluchting”, zegt Meeldijk. “Dit is de allermooiste vondst. Nu kan Gert het eindelijk afsluiten en heeft hij de antwoorden die hij al die jaren zocht.”
Duiker Kremer kon het eigenlijk niet geloven, zegt hij. “Het was emotioneel, niet alleen voor Gert, maar ook voor de andere families is het zo belangrijk dat hij is gevonden.”
Na de vondst werden de leden van de Stichting Onderzoek Maritieme Vermisten getrakteerd op een dubbele regenboog, zegt Kremer. “Op zee waren natuurlijk twee kameraden van Gert gebleven. Toen viel op dat moment alles samen.”
