Palestijnse boer Daoud Nassar strijdt al tientallen jaren voor zijn boerderij bij Bethlehem

• Lennard Swolfs

  correspondent Israël en Palestijnse Gebieden

“We verbouwen hier druiven, olijven, vijgen en amandelen”, vertelt boer Daoud Nassar trots terwijl hij een nieuw geplante olijfboom water geeft. De boerderij van zo’n 42 hectare ligt op een heuvel ten zuidenwesten van Bethlehem, in het zogenoemde gebied C op de bezette Westelijke Jordaanoever dat onder controle van Israël staat.

Volgens mensenrechtenorganisaties en de VN neemt Israël steeds meer(opent in nieuw venster) Palestijns grondgebied in. Begin dit jaar kwam de regering met nieuwe plannen om grond in gebied C dat niet officieel geregistreerd is beschikbaar te stellen voor de Israëlische staat. Veel Palestijnse inwoners kunnen niet aantonen dat het hun land is, omdat ze hun land nooit hebben geregistreerd.

Daoud Nassar heeft daarentegen wel de eigendomspapieren van zijn land, maar is al 35 jaar verwikkeld in rechtszaken om zijn grond te registreren. “Wij zijn de eigenaren”, vertelt Daoud. “Maar we voelen ons als vluchtelingen op ons eigen land.”

De opa van Daoud kocht het stuk land ruim 100 jaar geleden en registreerde het bij de Ottomaanse autoriteiten, die de regio destijds bestuurden. Ook heeft de familie een eigendomsakte uit de periode van het Britse mandaat en documenten uit de tijd dat Jordanië het gebied bestuurde.

Sinds de Zesdaagse Oorlog in 1967 houdt Israël de Westelijke Jordaanoever bezet. De militaire autoriteiten verklaarden het land van de familie Nassar in 1991 tot staatsgrond.

Daoud heeft de jerrycans water inmiddels ingeruild voor een plekje in de schaduw een stuk verderop. “We hebben alle papieren”, vertelt hij. “Toch is het nog niet gelukt om de grond opnieuw te registreren bij de Israëlische autoriteiten.”

Een half uur rijden verderop, in Oost-Jeruzalem, heeft advocaat Sani Khoury zijn kantoor. Hij staat de familie Nassar bij. Hij trekt een zwarte archiefmap uit een rommelige kast en haalt een vergeeld document tevoorschijn. “Dit zijn de Britse registratieakten uit 1924 en 1925, het bewijs dat de familie Nassar eigenaar is van de grond”, vertelt hij terwijl hij de twee documenten op tafel legt. Het zijn kopieën van het origineel.

Khoury legt uit dat bij de vertaling van het Arabisch naar het Engels één van de namen van de landsgrenzen verkeerd is overgenomen. Dat is volgens hem het argument van de Israëlische autoriteiten om de eigendomspapieren ongeldig te verklaren.

Toch verklaarde het Israëlisch Hooggerechtshof in 2006 dat de grond geen staatsgrond is en dat de familie Nassar het opnieuw moet laten registreren. Maar dat is Daoud tot op de dag van vandaag niet gelukt.

Volgens Khoury is het duidelijk waarom. “Ik wil niet te veel ingaan op de politiek, maar het beleid van Israël is er natuurlijk op gericht om de nederzettingen uit te breiden. En er is een nederzetting in de buurt van de boerderij die ze willen uitbreiden en daarom willen ze het landgoed van Daoud innemen.”

De boerderij van Daoud wordt inderdaad omgeven door nederzettingen en buitenposten, die illegaal zijn onder het internationaal recht. Eén van die buitenposten ligt direct naast het hek van de boerderij. Het begon enkele jaren geleden met twee stacaravans. Tegenwoordig zijn het er een stuk of 25, schat Daoud.

De kolonisten hebben volgens Daoud ook onverharde wegen aangelegd op zijn land, een stuk verderop in de vallei. Ook hier is Daoud samen met zijn advocaat mee naar de rechter gegaan.

Volgens Daoud en zijn advocaat heeft Israël de weg inmiddels aangewezen als militaire weg. Volgens advocaat Sani Khoury is dit een groter probleem dan het gebrek aan registratie.

“Het leger kan grond in beslag nemen als ze een beroep doen op de veiligheid”, legt hij uit. “Dus zelfs als het Daoud lukt om de grond te registreren, kunnen ze het innemen op basis van veiligheidsredenen.”

Ook de Israëlische organisatie Peace Now schrijft in een recent rapport(opent in nieuw venster) dat zulke bevelen onder meer worden gebruikt om wegen naar nederzettingen en buitenposten met terugwerkende kracht te legaliseren.

Daoud is zich hiervan bewust, maar blijft vastberaden om zijn land te registreren. “De strijd is daarmee natuurlijk nog niet voorbij, maar het zou een stap in de goede richting zijn, na 35 jaar.