Boven Iran neergeschoten bemanningslid F-15 vertelt over spectaculaire redding

Voor het eerst heeft een van de twee in Iran geredde bemanningsleden van een Amerikaanse F-15 zijn verhaal gedaan. Het toestel van de man werd door Iran neergehaald. Hij had zijn rug, arm en schouder gebroken na een harde landing, maar wist desondanks een groot stuk af te leggen om zich te verbergen.

“Ik was gewond, maar we trainen allemaal om met de dingen om te gaan die op ons pad komen”, zei het bemanningslid ‘Bravo’ tegen 60 Minutes. In het interview vertelt hij uitgebreid over het succesverhaal in wat het CBS-televisieprogramma verder een dure en impopulaire oorlog noemt.

De echte naam van de man wordt geheim gehouden vanwege dreiging uit Iran. De andere inzittende, piloot Alpha, wilde niet in de uitzending reageren. Hij is terug in actieve dienst en publiciteit zou nadelig kunnen zijn.

De redding van de man werd vastgelegd op video:

Het toestel vloog op 2 april in bergachtig gebied ten zuiden van de stad Isfahan toen het misging. Waarschijnlijk werd een raket van een draagbare lanceerinstallatie de straaljager fataal. “Het was alsof ik door een goederentrein werd aangereden”, stelt Bravo.

“We hebben er alles aan gedaan om het vliegtuig te redden. Toen al snel duidelijk werd dat dat niet mogelijk was, gebruikten we onze schietstoel. Ineens zweefden we in de lucht boven het hart van Iran.”

In de lucht bleek zijn parachute beschadigd. “Op een gegeven moment keek ik omhoog en zag ik geen parachute meer. Dat was het meest angstaanjagende dat ik ooit heb gezien”, vertelt hij.

Hij probeerde na een schietgebedje de parachute verder uit te vouwen, maar kwam alsnog keihard neer. “Op basis van mijn beschrijving en de verwondingen die ik heb opgelopen, denken de deskundigen dat ik met een snelheid tussen de 110 en 160 kilometer per uur op de grond ben terechtgekomen.”

Piloot Alpha kwam op zo’n 8 kilometer van Bravo neer en verstopte zich op een andere plek.

Hoewel hij zwaargewond was geraakt door de smak, noemt Bravo het een godswonder dat hij de val überhaupt overleefd had, en zelfs in staat was zijn training te volgen: “Ik wilde zo snel als ik kon, ondanks mijn verwondingen, wegkomen van mijn landingsplek.”

In het schemerduister besloot hij dat in het onherbergzame gebied een 2 kilometer hoge bergkam de beste overlevingskans bood. Op wilskracht overbrugde hij ondanks zijn verwondingen die afstand. “Ik wilde niet door gebrek aan motivatie op de Iraanse tv komen”, verwoordt hij het nu.

Intussen werd in de VS defensieminister Hegseth wakkergemaakt voor de reddingsmissie. Iran had inmiddels een prijs op het hoofd van de Amerikanen gezet en gewapende strijders waren al naar hen op zoek. Ze naderden de mannen al op enkele honderden meters.

Alpha kon als eerste wegkomen, bij de eerste Amerikaanse grondoperatie in Iran sinds 1980, toen een mislukte reddingsoperatie voor gegijzeld ambassadepersoneel acht militairen het leven kostte. Dit keer was het een succes, hoewel het enorm gevaarlijk was twee reddingshelikopters bij daglicht te laten vliegen. “Het was de hele heenreis en de hele terugreis een vuurgevecht”, aldus Hegseth.

Een poging ook Bravo te lokaliseren was toen nog tevergeefs. Die avond kwam er wel een eerste boodschap van hem binnen: “Ik ben gewond, maar kan me verplaatsten”. Een nieuwe reddingsoperatie kon echter pas een dag later plaatsvinden.

Om Bravo’s overlevingskansen te vergroten werden Iraanse troepen in de nabijheid bestookt. Ondertussen maakte een commandoteam van 92 man zich klaar om hem te halen, ondersteund door duizenden anderen en daarmee een van de grootste reddingsoperaties ooit. “Ik weet alle details niet, maar ben blij dat ze het deden”, reageert Bravo.

Er landden twee vliegtuigen in de woestijn om twee reddingshelikopters in te zetten. Al snel maakten ze contact met Bravo. Op dronebeelden is te zien hoe twee commando’s hem bereikten en ondersteunden om weg te komen. “Om ze op die heuvelrug naar me toe te zien komen, was een van de mooiste momenten van mijn leven.”

Details over wat er in dat eerste contact werd gezegd geeft Bravo niet, wel dat hijzelf reageerde met “Let’s go“, laten we gaan.

Terug bij de landingsplek bleken de landingsgestellen van beide vliegtuigen vast te zitten in het woestijnzand. Nu waren dus bijna honderd Amerikanen gestrand. Overhaast werd een tweede team gestuurd om iedereen te halen. De achtergelaten vliegtuigen werden gebombardeerd om te voorkomen dat Amerikaanse technologie in Iraanse handen viel.

Na 50 uur was Bravo veilig, bij het ochtendgloren van de eerste paasdag.