NOS Nieuws•
De Britse voetbalbond FA biedt excuses aan voor een jarenlang Engels verbod op vrouwenvoetbal. 50 jaar lang werden clubs uitgesloten van wedstrijden als ze vrouwen lieten voetballen op hun terrein of coaches leverden aan vrouwenelftallen. Aanleiding voor de excuses is een documentaire over vrouwenelftal Corinthians uit Manchester.
“Het spijt ons dat er in 1921 een verbod op vrouwenvoetbal werd ingesteld en dat het duurde tot 1971 om dat in te trekken”, schrijft de FA nu in een verklaring. “We erkennen nu de moed van teams en individuen die in die periode toch bleven spelen.”
Vrouwenvoetbal maakte een enorme vlucht tijdens de Eerste Wereldoorlog, toen vrouwen de plek van uitgezonden mannen op het veld innamen. Eind 1921 bepaalde de FA echter dat voetbal “ongeschikt is voor dames en niet moet worden aangemoedigd”.
Trapveldjes
Hoewel vijf dagen later de ELFA werd opgericht, de English Ladies Football Association, betekende het verbod dat vrouwenvoetbal in Engeland bij de grote clubs werd verbannen. In de documentaire The Corinthians: we were the champions vertellen speelsters hoe die in 1949 opgerichte club Fog Lane Park als thuishaven kreeg.
En dat terwijl het team in het buitenland in grote stadions speelde. “Mijn mooiste herinnering is dat ik in het Alvalade Stadion in Lissabon de tunnel uit kwam. Wij waren een handjevol mensen in het park gewend, en hier waren het er 45.000”, vertelde Anne Grimes ooit. “Toen ik een penalty stopte, ontplofte het publiek.”
Monica Curran herinnerde dat zelfs de professionele velden wennen waren: de strakke mat van Inter Milan was wel iets anders dan het trapveldje waarop ze trainden. “Het veld was als een biljardlaken. Binnen twee minuten had je kramp in je benen.”
‘Historische excuses’
Filmmaker Helen Tither noemt de excuses van de FA historisch. Voor haar documentaire interviewde ze de tien nog levende speelsters, allemaal tussen de 70 en 90. Tither laat zien hoe teams als Corinthians de basis legden voor het huidige vrouwenvoetbal in het VK.
De 80-jarige Curran, die ook in de documentaire voorkomt, vindt de excuses waardevol. “Het ligt in het verleden, maar is toch belangrijk. Je moet het onder ogen zien als er iets fout is gedaan – geschiedenis kun je niet zomaar uitwissen.”
