Overleden acteur Cees Geel leefde en speelde intens

• Anouk Lambregts

  redacteur Online

Cees Geel was een charismatische en herkenbare acteur, zegt regisseur en goede vriend Eddy Terstall. “Hij was onmiskenbaar in alle opzichten.” De acteur overleed gisterochtend op 61-jarige leeftijd aan de gevolgen van een hartstilstand.

In 2004 kreeg hij een Gouden Kalf voor zijn hoofdrol in de film Simon, geregisseerd door Terstall.

De acteur sliep in die tijd weinig, zegt Terstall. “Hij vond het lekker om hard te werken, hij benaderde het ook echt als topsport. Cees deed de musical 3 Musketiers gelijktijdig met Simon. Hij moest altijd rond een uur of vier weg, snel in de auto naar Rotterdam. Daar stond hij ’s avonds weer te zingen en te schermen.”

Hij werd geboren in Schagen in een bescheiden milieu. Zijn ouders waren opgegroeid in armoede. Ze hoopten dat hun zoon een kantoorbaan zou vinden, maar Geel ging Nederlands studeren aan de universiteit. “Ik hield van lezen, van woorden. Ik wilde zo graag kunnen zeggen wat ik dacht en wat ik voelde. Daarna, toen mijn ouders net gewend waren aan het idee dat ik naar de universiteit ging, kwam de toneelschool in beeld”, zei de acteur in 2009 in een interview met Trouw(opent in nieuw venster).

Geel had drie oudere zussen en een oudere broer die op zijn negende overleed, toen Cees nog niet geboren was.

Cor was negen jaar oud toen hij verdronk. “De huisarts adviseerde mijn ouders zo snel mogelijk een ‘nieuw’ kind te krijgen”, zei Geel in Trouw. “Dat was ik. Ik ben geboren, omdat hij is gestorven.” In zijn kindertijd was Geel daarom voorzichtig. Zijn ouders hadden immers al een kind verloren.

Cees Geel was te zien in tientallen films en televisieseries, waaronder negen seizoenen lang als rechercheur Stan Vroom in Flikken Rotterdam. Twee weken geleden was de laatste draaidag, van het negende en laatste seizoen.

Zijn manier van acteren was intens, zegt Terstall, die hem ook als vriend intens vond. “Hij was erg aanwezig in een scène.” Soms was hij misschien iets te intens. Hij kon ook flink mopperen.

Volgens de oud-regisseur had Geel altijd zijn mening klaar en verwachtte hij ook een sterke mening terug. “Het leek in de kroeg altijd alsof we enorme ruzie hadden, dat ging nogal luid, maar we komen uit een sociale laag waar je niet zo diplomatiek hoeft te zijn.”

Ook in het buitenland werd zijn talent opgemerkt. In 2005 werd hij uitgeroepen tot de beste acteur van het Tribeca-filmfestival in New York.

Tegen een Tilburgse nieuwssite(opent in nieuw venster) zei Geel daarover dat hij destijds wel in Hollywood had rondgekeken, om eventueel daar te gaan werken, maar dat hij het in Nederland prima naar zijn zin had. Bovendien was na een tijd het momentum dat volgde na de prijs verdwenen.

Naar eigen zeggen zat hij er niet mee. “Nee, die blinde passie om het in Hollywood te maken, heb ik niet. Ik vermaak me in Nederland uitstekend.”

Geel speelde ook in toneelstukken. In Als je niet leeft kun je niet scoren vertelde hij met Eric van Sauers anekdotes over mannenvriendschappen. NRC schreef daarover: “Van Sauers en Geel zijn twee vaatjes testosteron met diep bassende stemmen die wel weg weten met de rauwe romantiek van de kleedkamer en nurkse camaraderie.”

De acteur was fervent supporter van PSV. “Je zult het niet zo snel aan me zien, maar je moet me tijdens wedstrijden niet te veel vragen want ik kan weleens kribbig overkomen”, zei Geel in een interview met de club(opent in nieuw venster) in 2015. Geel had bewondering voor de club in de jaren 80, toen PSV de Europa Cup I won, de voorloper van de Champions League. “Nadat ik de toneelschool had afgerond, heb ik daarom met mijn goede vriend Frank Lammers een seizoenkaart genomen.”

Zoals in zijn jeugd zijn ouders bang waren om hem te verliezen, was Geel zelf lange tijd bang om zijn ouders te verliezen. Toen zijn moeder in 2009 overleed, voelde hij leegte, maar hij kon de dood inmiddels wel accepteren. “Dat alles voorbijgaat, vind ik wel een mooi, melancholiek gegeven”, zei hij daarover.