NOS Nieuws
250 gitaristen hebben vanmiddag in Hilversum hun innerlijke Jimi Hendrix de vrije loop gelaten om een ode te brengen aan de Amerikaanse zanger en gitarist John Mayer. Zijn album Continuum bestaat vandaag twintig jaar en was voor veel (jonge) gitaristen inspiratie om het zessnarige instrument op te pakken.
Vóór Continuum stond John Mayer vooral bekend als zoetgevooisde singer-songwriter van nummers als Your Body is a Wonderland en No Such Thing. In Nederland brak hij door met de ballad Daughters. Die plaat werd gedraaid op de begrafenis van dj Wim Rigter in 2004, waarna het nummer veel op de radio was. Sindsdien staat Daughters steevast in de Top 2000.
Op Continuum liet Mayer een ander geluid horen, waarbij zijn gitaarspel veel meer naar de voorgrond werd geduwd. Er zijn veel bluesinvloeden te bespeuren, met bijpassende tekstuele thema’s. De nummers gaan over liefdesverdriet (Slow Dancing in a Burning Room, In Repair), over ouder worden en de vergankelijkheid van het leven (Stop This Train) en jaren-60-grootmeester Jimi Hendrix wordt zelfs geëerd met een cover van Bold as Love, waarop Mayer de solo’s moeiteloos een eigen draai geeft.
De bekendste single is Waiting on the World to Change. En dat nummer werd vandaag door 250 gitaristen (én een trompettist) gespeeld voor Beeld & Geluid in Hilversum. Initiatiefnemer was zanger en gitarist Ed Struijlaart, die het belang van de plaat wilde onderstrepen.
“Ik wil tonen wat hij betekend heeft voor de gitaar”, zegt Struijlaart, die deze maand een theatertournee doet over het album. “Dat instrument is eigenlijk altijd aan conjunctuur onderhevig, afhankelijk van welke muziek op dat moment populair is. Maar John Mayer heeft eigenhandig een hele generatie gitaristen geïnspireerd om te gaan spelen.”
En die generatie, een Nederlandse afvaardiging ervan althans, stond rond het middaguur met de gitaar in de hand voor Beeld & Geluid. Een gemêleerd gezelschap, aldus Struijlaart. “De jongste is 10 jaar en de oudste is 79. Een samenkomst van gelijkgestemden.”
Het doel was vooral om er gewoon met zijn allen te zijn en om “tegelijk te beginnen en tegelijk te eindigen”, lacht Struijlaart. De keuze voor Waiting on the World to Change was ook geen toevallige. “Het is een soort passief protestnummer. We kunnen wel wachten tot de wereld verandert, maar ik dacht: we zijn nu twintig jaar verder, beste John Mayer, het is tijd om nu actie te ondernemen. We kunnen de wereld niet veranderen met 250 gitaristen, maar wel het plein bij Beeld & Geluid iets mooier maken.”
