NOS Nieuws
Het bericht dat het Brabantse Moerdijk misschien toch behouden blijft, leidt niet meteen tot feestvreugde in het dorp. De eerste reacties zijn voorzichtig. Inwoners lijken de onzekerheid beu te zijn.
“De nieuwe koers biedt perspectief, maar we zijn er nog niet”, zegt Wilma Dirken, gedeputeerde Ruimte van de provincie Noord-Brabant tegen Omroep Brabant. Hier sluit gemeente Moerdijk zich bij aan: “Het is een goede eerste stap”, zegt een woordvoerder.
Vandaag werd duidelijk dat het kabinet inzet op het behoud van het dorp Moerdijk. In een brief aan de Tweede Kamer schreef staatssecretaris van Klimaat De Bat dat de uitbreiding van de haven en de industrie beperkter kan worden. Het dorp hoeft hierdoor niet van de kaart geveegd te worden.
Het definitieve besluit is echter nog niet gevallen. Eerst moet de leefbaarheid van het dorp onderzocht worden. Het zal daarom nog eens anderhalf jaar duren voordat de knoop daadwerkelijk kan worden doorgehakt.
“Fnuikend”, noemt een oudere man op straat de onzekerheid die het met zich meebrengt. “Nog eens anderhalf jaar wachten, dat maakt ons stuk. Al jaren worden we aan het lijntje gehouden. Wij zijn murw.”
Hij vindt het moedig van de gemeenteraad dat die in het voorjaar openheid gaf over de plannen. “Maar de provincie en het landsbestuur laten ons volledig in de steek.”
Gedeputeerde Dirken ziet het anders. Zij was degene die vorig jaar op de rem trapte toen de gemeente liet weten dat het opheffen van Moerdijk de enge optie was.
Dirken waardeert het dat het Rijk kritisch naar de plannen heeft gekeken. “Dat laat zien hoe belangrijk het is om grote ruimtelijke vraagstukken zorgvuldig te onderzoeken en bereid te zijn om op basis van nieuwe inzichten bij te sturen.”
Tegelijkertijd zegt ze te begrijpen dat de langdurige onzekerheid “veel impact” heeft op de Moerdijkers.
De enige zekerheid die de inwoners nu hebben, is dat de zogenoemde Moerdijkregeling tot en met 2029 blijft bestaan. Dankzij die regeling kunnen degenen die weg willen hun huis aan de gemeente verkopen.
Hier zouden al heel wat inwoners gebruik van hebben gemaakt, denkt een vrouw die vertelt dat ze een huis in het dorp Zegge heeft gekocht. Zij en haar man wilden veel aan het huis verbouwen. “Zonde van het geld om nog in dit huis te investeren als het dorp misschien niet blijft bestaan.”
Ze heeft er vrede mee. “Het gaat mij aan mijn hart, maar ik heb mij erbij neergelegd. Wij hebben de stap gezet, streep eronder, het is wat het is.”
Haar ouders, voor wie zij zorgt, wonen nu bij haar om de hoek. Ze zal straks 20 minuten moeten rijden. “Als wij honderd procent zeker wisten dat dit dorp zou blijven bestaan, dan waren we wel gebleven.”
Inwoners met een jong gezin vragen zich volgens haar af wat het betekent om in een dorp te blijven wonen waar veel anderen vertrekken. Blijft de basisschool bestaan? En hoe zit het met het verenigingsleven? “Dat mensen vertrekken heeft toch gevolgen voor de leefbaarheid van het dorp.”
Volgens de woordvoerder van de gemeente moet nog veel worden uitgewerkt. Voor een ouder echtpaar van 85 jaar maakt dat niet meer uit. “Eer dat alles op de schop gaat, zijn we al dood.”
