NOS Nieuws
“Toen ik hem die dag drie keer probeerde te bellen en hem niet te pakken kreeg, wist ik dat er iets heel ergs was gebeurd”. Dat vertelde de weduwe van de 44-jarige Griekse man in de rechtbank over de dag dat ze te weten kwam dat haar partner was omgekomen bij de verwoestende explosie op de Tarwekamp in Den Haag eind 2024.
Het is de derde van de in totaal negen zittingsdagen. Vanochtend hebben de weduwe, broer en een zoon van de Griek verteld over het leed dat de ontploffing bij ze heeft veroorzaakt. Daarbij kwamen zes mensen om het leven. De 44-jarige Griek lag te slapen toen de explosie gebeurde.
Zijn vrouw kwam vanochtend als eerste aan het woord, bijgestaan door een tolk. Vooraf en tijdens haar toespraak werd ze meermaals overmand door emoties en probeerde ze haar tranen te bedwingen.
“Soms denk ik dat ik in een heel slechte droom ben beland”, beschrijft ze. “Voor u zijn dit dossiers, voor mij zit de dood van mijn man in mijn ziel. Ik weet dat dit door mijn hoofd zal blijven spoken tot mijn laatste adem.”
Haar man was naar Nederland gekomen om te werken en was in Den Haag een toekomst voor het gezin aan het bouwen, vertelde ze. Hij laat drie kinderen na. “Die toekomst is ons ontnomen, op een heel harde, gewelddadige manier. In zijn bed, in ons nieuwe huis.”
Ook de vier verdachten zijn bij de zitting aanwezig. Zij werden vorige week op de eerste zittingsdag ondervraagd door de rechter. Daarin hebben ze toegelicht wat er voorafging aan de aanslag op de bruidsmodezaak.
De weduwe vertelde hoe haar jongste zoon, die zeven maanden was toen de aanslag werd gepleegd, zijn vader zich niet eens zal herinneren. “‘Papa’ is een woord dat hij probeert te verbinden aan een persoon, maar diegene zal voor altijd weg zijn.”
Haar oudste zoon, die nu 12 jaar is, begrijpt beter wat er gebeurd is met zijn vader. Hij is sinds die fatale dag angstig. “Hij ziet families en weet dat die van hem niet meer compleet is.”
Zelf is ze ook angstig na de dood van haar man. Dat uit zich vooral in de nacht, als ze nadenkt over feit dat haar man misschien nog leefde na de ramp. “Ik kan alleen maar hopen en bidden dat hij niet geleden heeft.”
Ze is boos op de verdachten, en schrikt van haar eigen gedachten dat ze hen iets wil aandoen. De weduwe wil dat zij verantwoordelijkheid nemen voor hun daden. Daarom vraagt ze de rechtbank om aan de verdachten levenslange celstraffen op te leggen.
Ook de broer van de omgekomen Griek maakte gebruik van zijn spreekrecht. Hij vertelde over de impact die het op hem en zijn ouders heeft. Zijn broer was zijn gids in het leven en was vol dromen, vertelt hij. Diens dood heeft zijn ouders “kapot gemaakt” en zijn neefjes en nichtje moeten door de aanslag opgroeien zonder vader.
De broer spreekt van “een doodenge nachtmerrie in de stad van vrede en gerechtigheid.” Pas als justitie een levenslange celstraf oplegt, is die vrede en gerechtigheid terug in de stad, vindt hij.
Daarom vraagt hij de rechtbank om ervoor te zorgen dat de verdachten nooit meer vrijkomen, “zodat ze niemand ooit nog schade kunnen berokkenen.”
De advocaat van de familie las namens de oudste zoon een verklaring voor. Daarin vertelt die hoe hij de ochtend van de ramp heeft beleefd. Hij zag zijn moeder huilend aan de telefoon hangen. De familie moest lang in het duister tasten of zijn vader de explosie had overleefd.
De jongen bevestigt de uitspraak van zijn moeder over zijn angsten. “Ik was overal bang voor, in het donker, de metro, in de auto en bij het spelen op het schoolplein.” Inmiddels gaat het iets beter met hem.
Zijn gedachten dwalen nog altijd vaak af naar dingen zoals ziekte, ongelukken en de dood. Hij mist zijn vader. “Ik kan met mijn moeder niet hetzelfde doen als ik met papa deed. Nu ik ouder word heb ik niemand om van man tot man mee te praten.”
“U zei aan het begin dat het overlijden van uw man voor ons een dossier is”, richtte de rechter zich na de verklaringen tot de weduwe. “Dankzij uw getuigenissen hebben wij een goed beeld gekregen van wie hij was.”
Daarop barstte ze in een minutenlang snikken uit.
