Teleurstelling in plaats van taekwondo-droom voor Zoubeir na zes dagen in Ceuta

• Samira Jadir

  correspondent Marokko

Het merendeel van de Marokkanen die de oversteek hebben gemaakt naar Ceuta is inmiddels terug in Marokko. Velen van hen zijn een illusie armer. De droom om naar Europa te gaan, is uiteengespat, of moet in ieder geval weer terug de koelkast in.

Niet alleen jongeren, maar ook hele gezinnen vertrokken direct zodra ze hoorden dat de grens met Spanje open zou zijn. De 20-jarige Zoubeir El Qaddoury uit Khenifra is een van hen. Na een zesdaagse overlevingstocht in de Spaanse exclave Ceuta, vertelt hij zijn verhaal vanuit Fnideq, dat even ten zuiden van Ceuta ligt. “Het is moeilijk om hier nu al te zijn. Het doet pijn om te weten dat het me niet is gelukt.”

Zoubeir is een van de vele jongeren in Marokko die dromen van een beter leven in Europa. Van jongs af aan beoefent hij met succes de vechtsport taekwondo. Vorig jaar kroonde hij zich zelfs tot landskampioen in deze sport. Hij kan er alleen niet van leven, naast de trainingen werkt hij bij een vestiging van McDonald’s in Tanger.

Vorige week donderdag stond hij voor een moeilijke keuze: de trein pakken naar Rabat waar hij was uitgenodigd voor een intensief trainingskamp, of ingaan op het voorstel van zijn broer. Die had hem zojuist opgebeld om hem over te halen om naar Ceuta te gaan. De grens zou open zijn, een kans die hij volgens zijn broer niet kon laten liggen.

Hij koos voor het laatste. “In Europa krijg je als sporter wel de rechten die je verdient.” Hij zag al voor zich hoe hij uit zou komen voor een ander land dan Marokko, het liefst voor Spanje. “Ik vertrok direct vanuit Tanger en kwam hiernaartoe, ik hoefde niet twee keer na te denken en sprong meteen de zee in. Ik zag mijn droom voor mij en ik moest dit avontuur aangaan.”

Nu hij terug in Marokko is, hoopt hij dat zijn trainer hem vergeeft voor het laten schieten van het trainingskamp. “Hij had alles voor mij geregeld. De tickets naar Rabat waren al geboekt. Maar ik heb hem in de steek gelaten.”

Zoubeir droomde niet alleen van persoonlijke glorie en succes als topsporter. Ook hoopte hij op een goed inkomen zodat hij voor zijn moeder zou kunnen zorgen. “Mijn vader is overleden en ik train en werk nu om mijn moeder te helpen. Ik wil niet dat zij de straat op gaat om te bedelen, ik ben haar zoon en moet haar helpen.”

De manier waarop de migranten in Ceuta werden ontvangen heeft Zoubeir als schokkend ervaren. “Ik had niet verwacht dat ze ons zo zouden behandelen, ik dacht dat we verwelkomd zouden worden. Dat we water zouden krijgen en een helpende hand. Er zijn jongens die geslagen zijn en slecht behandeld en er zijn zelfs jongeren omgekomen.”

Na zes dagen in Ceuta op straat te hebben geslapen en te zijn opgejaagd door de Spaanse politie, besloot hij na een telefoontje van zijn moeder om terug te keren: “Ze zei tegen mij: ik zal je nooit vergeven als je daar blijft. Er gaan daar mensen dood. Kom alsjeblieft terug, jij hebt talent en kan verder trainen. Heb geduld en God zal jou bijstaan. Heb vertrouwen in mij en kom terug.”

Voor Zoubeir was de migratiepoging vooral ook een les in de gevaren van sociale media. “De wereld op sociale media is niet de realiteit. Wat ik daar tegenkwam was in de video’s op Instagram en TikTok niet terug te zien. We gingen bijna dood, maar hier zijn we ten minste weer veilig.”

Hoewel het voor de twintiger een traumatische ervaring is geweest, blijft hij strijdvaardig en weigert hij om de moed op te geven. “Elke dag zeg ik tegen mezelf dat ik moet strijden om mijn droom te verwezenlijken en om mijn moeder blij te maken. Zij heeft het volste vertrouwen in mij en ik zal haar uit de moeilijke situatie halen waarin wij nu leven.”