Plaquette onthuld, op Sicilië kennen ze Michiel de Ruyter nu ook

Precies 350 jaar nadat hij dodelijk gewond raakte bij een zeeslag is admiraal Michiel de Ruyter vandaag geëerd met een plaquette in de Italiaanse havenstad Syracuse.

Bij de onthulling van de plaquette legde Frits de Ruyter de Wildt ook een krans voor zijn verre voorvader. “Alle toeristen die hier komen, kunnen vanaf nu het verhaal van Michiel lezen op de plaquette”, zegt hij bij Omroep Zeeland.

Michiel Adriaenszoon de Ruyter (1607 – 1676) uit Vlissingen had al een heel leven als vlootvoogd en alom gewaardeerde zeeheld achter de rug toen hij in 1675 naar de Middellandse Zee werd gestuurd. Hij moest de Spanjaarden helpen in de strijd tegen de Fransen.

Historici breken zich tot op de dag van vandaag het hoofd over de vraag waarom De Ruyter dat deed. Hij kreeg een krakkemikkige vloot mee en wist hoogstwaarschijnlijk dat de missie kansloos was.

Op 22 april 1676 ging het inderdaad mis. Bij een zeeslag bij Agosta, ten oosten van Sicilië, raakte De Ruyter levensgevaarlijk gewond toen een kanonskogel zijn rechterbeen verbrijzelde. Op 29 april stierf hij aan wondroos.

Het lichaam van de admiraal werd op Sicilië gebalsemd in kruiden en brandewijn en ging terug naar Nederland. De verwijderde ingewanden en het hart bleven achter op het Italiaanse eiland. Er werd een verzoek ingediend bij de paus om zijn ingewanden te begraven in gewijde grond.

Maar de paus gaf geen toestemming. De Ruyter was niet katholiek. Zijn ingewanden belandden in een anoniem graf, naast het huis van senatoren in Syracuse.

Het liefst had Frits de Ruyter de Wildt de plaquette vandaag opgehangen op de exacte plek van het anonieme graf. Maar omdat daar nu een pizzeria zit, week hij samen met de stichting die hij heeft opgericht uit naar een historische poort. Die ligt een stukje verderop in de binnenstad van Syracuse.

De Ruyter de Wildt, twaalfdegeneratieafstamming van de zeeheld, was er niet minder trots om. Hij ziet de plaquette met daarin gebeiteld een lange lijst met prestaties van De Ruyter vooral als eerbetoon.

“De groep waarmee we dit gedaan hebben groeide over de jaren”, zegt hij trots. “Van de burgemeester van Syracuse tot de aartsbisschop die er zelf bij betrokken was, het bestuur, allerlei Nederlanders die zijn overgekomen, iedereen is zo enthousiast. Daar krijg ik echt een warm gevoel van.”